Bitwy - tekst główny

”…Miał w sobie Jan Tarnowski cztery rzeczy, bez których żaden dzielnym hetmanem być nie może: trzeźwość, czujność, grozę, rząd. Powiadają…, że za ludzkiej pamięci taki nigdy w Polszcze nie był, który by te cnoty cztery hetmańskie przed Janem Tarnowskim pospołu miał...”

Tak pisał o hetmanie Stanisław Orzechowski publicysta mu współczesny

 

Swój chrzest bojowy przeszedł w wieku dwudziestu dwóch lat pod okiem hetmana wielkiego litewskiego Konstantego Ostrogskiego w bitwie stoczonej pod Orszą 13 lipca 1508 pomiędzy wojskami litewskimi (wspomaganymi przez polskie wojska zaciężne) a wojskami rosyjskimi dowodzonymi przez Cara Wasyla III.

W bitwie tej (do końca nie rozstrzygniętej, wojska moskiewskie pod osłoną nocy wycofały się z pola bitwy) Jan Tarnowski dowodził zaciężną chorągwią jazdy.

 

Stoczona z wojskami Mołdawskimi.

 

Wojska polsko-litewskie pod wodzą hetmana wielkiego koronnego Mikołaja Kamienieckiego i hetmana wielkiego litewskiego Konstantego Ostrogskiego rozbiły wojska tatarskie.

 

W roku 1514 bierze udział w słynnej bitwie pod Orszą stoczonej w dniu 8 września pomiędzy wojskami polsko-litewskimi a wojskami rosyjskimi która skończyła się całkowitym pogromem wojsk moskiewskich. Według relacji Stanisława Orzechowskiego i Bernarda Wapowskiego) Jan Tarnowski podczas tej bitwy dowodził hufcem złożonym z synów najprzedniejszych rodów polskich. W bitwie tej położył znaczne zasługi i zyskał powszechne uznanie.

 

Podczas powrotu z Ziemi Świętej Jan Tarnowski zatrzymuję się Portugalii, gdzie wstępuję na służbę wojskową u króla Emmanuela I Szczęśliwego i walczy przeciwko Maurom. Król Emmanuel pasował Jana Tarnowskiego na rycerza.

 

W 1521 roku król Zygmunt Stary mianowała Jana Tarnowskiego dowódcą korpusu posiłkowego (około 6 000 zaciężnych) wysłanych na Węgry celem wsparcia monarchy węgierskiego Ludwika przeciwko najazdowi Turków. Wprawdzie wówczas korpus ten udziału w walkach nie wziął (Węgrzy pod wrażeniem utraty Belgradu zawarli z Turkami rozejm), ale Tarnowski miał okazję, aby bliżej zetknąć się z problemem zagrożenia ottomańskiego.

 

Jan Tarnowski bierze udział w obronie kresów wschodnich.

 

Po objęciu stanowiska naczelnego administratora i dowódcy wojsk polskich nowy Hetman rozpoczął od podróży na południowo − wschodnie rubieże państwa celem lustracji zameczków pogranicznych.

W rok po nominacji pociągnął hetman na Podole na czele około 10 000 zaciężnych aby wzmocnić obronę przed rajdami Tatarów.

 

W 1530 miał miejsce najazd wojsk mołdawskich na Pokocie, które w obliczu szczupłych wojsk granicznych utracono. Po roku Hetmanowi udało się sformować armie której celem było odbicie Pokucia.

Polskie wojska pod wodzą Hetmana rozgromiły Wołochów w bitwie pod Gwoźdźcem i pod Obertynem (1531).

 

Hetman dowodził wojskami koronnymi wysłanymi na pomoc Litwie atakowanej przez wojska moskiewskie. Jan Tarnowski został wodzem naczelnym wojsk polsko-litewskich. W ramach prowadzonej kampanii zodbyto silną twierdzę Starodub

 

W celu umacniania południowej granicy przed zagrożeniem tureckim, hetman postanowił przejąć twierdzę Chocim (należała do hospodara mołdawskiego). Mołdawska załoga po krótkim oporze, zagrożona prowadzonymi energicznie podkopami, poddała się Tarnowskiemu