Urzędy i Honory Jana Hetmana Tarnowskiego

1521 Kasztelan Wojnicki

Kasztelan (Łac. castellanus mieszkający w twierdzy; wcześniej komes grodowy, nazwa kasztelan pojawia się od w Polsce od XII w.) – urzędnik lokalny w średniowiecznej Polsce, po ukształtowaniu się ustroju sejmu Rzeczypospolitej kasztelanie zasiadali wśród senatorów. Zajmował się administracją gospodarczą (ściąganiem podatków), obroną i sądownictwem na terenie kasztelani (później zwana powiatem).
W I Rzeczypospolitej najwyższą pozycję wśród senatorów świeckich miał kasztelan krakowski, wyższą nawet od wojewodów. Kasztelan wileński i trocki także zasiadali pomiędzy wojewodami. Za wojewodami siedziało trzydziestu jeden kasztelanów większych (krzesłowych) w tym kasztelan wojnicki. Niżej w hierarchii znajdowało się 49 kasztelanów tzw. „drążkowych”

1527 Wojewoda Ruski

Słowo wojewoda wywodzi się od "tego, który (prze)wodzi wojskiem" "tego, który na wojnę wiedzie".
Urząd senatorski w I Rzeczypospolitej. Wojewodowie, w zależności od ziem, z których pochodzili mieli często różne kompetencje. Urząd wojewody zaczął funkcjonować w czasach nowożytnych w Koronie. W czasach I Rzeczypospolitej wojewoda był odpowiedzialny za zwołanie i doprowadzani oddziałów w czasie pospolitego ruszenia do punktu zbornego. Z kompetencji administracyjnych przewodniczył w sejmikach ziemskich ustanawiał i nadzorował ceny, miary i wagi. Wojewodowie: krakowski, poznański, wileński, trocki, sandomierski i kaliski (oraz kasztelan krakowski) byli specjalnie wyróżnieni posiadaniem powierzonych im kluczy do skarbca koronnego na Wawelu.
Województwo ruskie było województwem Korony Królestwa Polskiego i istniało w latach 1434 -1772, powstając na mocy przywileju Władysława II Jagiełły. Stolicą województwa był Lwów, a sejmiki województwa odbywały się w Sądowej Wiszni.

1527 Hetman Wielki Koronny

Hetman wielki koronny – z urzędu minister Korony Królestwa Polskiego. Dowódca wojsk koronnych, czyli armii polskiej, najwyższych zwierzchnik wojskowy w koronie.
Do kompetencji hetmana należało organizacja zawodowej siły zbrojnej, zaciąg wojsk najemnych oraz pospolitego ruszenia. Przywilejem hetmanów było mianowanie niższych dowódców, wyznaczanie leż dla oddziałów, kontrolowanie wydatków na wojsko i dozorowanie wypłaty żołdu. Posiadał także władze sądowniczą nad wojskiem.
Posiadał również pewne uprawnienia w prowadzeniu polityki zagranicznej, w szczególności wobec krajów wschodu.
W czasie pokoju pozostawał przy dworze zajmując się ogólną administracją i strzegąc interesów wojska.

1535 Wojewoda Krakowski

1536 Kasztelan Krakowski

1547 Tytuł Hrabiego

W I Rzeczypospolitej tytuł hrabiowski, jak i pozostałe tytuły arystokratyczne były z reguły zakazane jako sprzeciwiające się naczelnej zasadzie równości szlacheckiej.
Polscy magnaci przyjmowali jednak chętnie, wbrew prawu, tytuły od zagranicznych monarchów. Habsburgowie jako cesarze rzymscy za usługi polskich posłów i dyplomatów oraz niektórym rodom polskim nadawali tytuł hrabiowski.
Przedstawicieli tych rodów nazywano po tym "hrabiami cesarstwa rzymskiego". Wartość prawna takich nadań była raczej znikoma.